पुणे : शहरी दृश्यापूर्वी पश्चिम महाराष्ट्र घनदाट जंगलांचा परिसर होता की मोकळा सवाना? विज्ञानाकडे उत्तरे आहेत, परंतु लोकांना खात्री पटवणे आवश्यक आहे.स्पष्टीकरणाच्या शोधात, पर्यावरणशास्त्रज्ञ आशिष नेर्लेकर आणि दिग्विजय पाटील यांनी मराठी साहित्याच्या अप्रत्याशित संग्रहणांचा वापर केला, जो धोरणकर्ते आणि लोकांमध्ये समानता आणू शकेल. “लोक आपल्या लँडस्केपच्या इतिहासाचा गैरसमज करतात. ते भूतकाळात रोमँटीस करतात आणि कधीतरी सर्वकाही जंगल होते असे मानतात. जेव्हा ते गवताळ प्रदेश पाहतात तेव्हा त्यांना वाटते की काहीतरी चूक झाली आहे,” नेर्लेकर म्हणाले.भारतातील उष्णकटिबंधीय सवाना ही प्राचीन परिसंस्था आहेत, खराब झालेली जंगले नाहीत, असे पर्यावरणशास्त्रज्ञांचे म्हणणे आहे. जीवाश्म परागकण, प्राण्यांचे अवशेष आणि उत्क्रांती अभ्यास या मताचे समर्थन करतात. नेर्लेकरांच्या लक्षात आले की, लोकांना सत्य स्वीकारण्यासाठी परिचित आणि सांस्कृतिकदृष्ट्या अनुनाद वाटणाऱ्या पुराव्यांच्या आधाराची गरज आहे. जटिल पर्यावरणीय कल्पना सुलभ करण्यासाठी हे दोघे पारंपरिक मराठी साहित्याकडे वळले. नेर्लेकर पुढे म्हणाले, “अनेकजण ते डेटाचा ऑफबीट स्रोत म्हणून पाहतात.त्यांच्या संशोधनामुळे त्यांना पुणे जिल्ह्यातील जेजुरीजवळील कोळविहिरे गावाच्या स्थापनेचे वर्णन करणाऱ्या लोककथेकडे नेले. या कथेत वाल्ह्य कोळी या दरोडेखोराचे रूपांतर होते, जो अनेक वर्षांच्या तपश्चर्येनंतर ऋषी कवी वाल्मिकी बनतो. या परिवर्तनाचे लक्षण म्हणून, त्याने एकेकाळी शस्त्र म्हणून वापरलेल्या काठीची पाने फुटतात आणि ती काठी पाड्याचे झाड बनते, जी कथा अजूनही कोलविहिरेत उभी आहे.संशोधकांसाठी, कथेच्या नैतिक चाप पलीकडे, त्याचे स्थान आणि वनस्पती यांचे अचूक ग्राउंडिंग महत्वाचे होते. एखाद्या ज्ञात स्थानाशी जोडलेल्या विशिष्ट वृक्ष प्रजातींचे नामकरण या युक्तिवादाला बळकटी देते की असे ग्रंथ विश्वसनीय पर्यावरणीय तपशील राखून ठेवतात.हीच कथा सवाना लँडस्केपसाठी सामान्य मानवी वस्तीचा एक क्रम प्रतिबिंबित करते, ज्यात कोह्यांसारख्या शिकारी समुदायांच्या आगमनाचे वर्णन केले जाते, त्यानंतर गावी आणि नंतर धनगर यांसारख्या खेडूत गटांचे आगमन होते. हा क्रम शिकारीपासून चरावर आधारित उपजीविकेपर्यंतच्या पर्यावरणीय संक्रमणांना प्रतिबिंबित करतो, घनदाट जंगलांऐवजी पशुपालनाला समर्थन देण्यास सक्षम असलेल्या खुल्या लँडस्केपसह संरेखित करतो.ब्रिटिश इकोलॉजिकल सोसायटीच्या पीपल अँड नेचरच्या ऑक्टोबर 2025 च्या आवृत्तीमध्ये प्रकाशित झालेल्या “उष्णकटिबंधीय सवानाच्या पर्यावरणीय इतिहासासाठी पारंपारिक साहित्याचा वापर” हा त्यांचा संशोधन लेख 13 ते 20 व्या शतकातील सुमारे 750 वर्षांच्या मराठी ग्रंथांचे विश्लेषण करतो. यामध्ये संत चरित्रे, भक्ती कविता, मौखिक लोककथा, महिलांची ग्राइंडमिल गाणी आणि स्थानिक देवतांशी संबंधित मिथकांचा समावेश आहे.“आमचा प्रारंभ बिंदू होता भारतीय संतांच्या कथा: महिपतीचे जेई ॲबॉटचे मराठी भक्तविजयाचे भाषांतर, जे आम्ही काही वर्षांपूर्वी वाचत होतो, जेव्हा आम्ही या प्रकारचे साहित्य पर्यावरणीय नोंदी म्हणून वापरण्याच्या कल्पनेला अडखळलो. तज्ञ वनस्पती प्रजातींचे वारंवार संदर्भ आणि खुल्या लँडस्केपचे वर्णन दिसून आले. त्यावेळी, आम्ही त्यांना मनोरंजक निरीक्षणे म्हणून पाहिले, परंतु नंतरच आम्हाला हा दृष्टिकोन एका, समृद्ध स्त्रोताच्या पलीकडे पद्धतशीरपणे घेण्याचे मूल्य लक्षात आले,” नेर्लेकर म्हणाले.संशोधकांना त्यांच्या कामाशी संबंधित असलेला मजकूर फिल्टर करावा लागला. “आम्ही संस्कृत आणि उर्दू वगळता मराठी साहित्यापुरतेच मर्यादित राहिलो. त्यानंतर आम्ही पश्चिम महाराष्ट्रातील नाशिक, अहमदनगर, पुणे, सातारा, सांगली, सोलापूर आणि कोल्हापूर या सात जिल्ह्यांवर लक्ष केंद्रित केले. आम्ही नागपूर सारख्या प्रदेशातील साहित्य वगळले कारण पूर्व महाराष्ट्राच्या जीवाश्मांमध्ये ऐतिहासिक आणि वनस्पतिशास्त्रीय अशा अनेक स्वतंत्र पुराव्या आहेत,” नेर्लेकर पुढे म्हणाले.अंतिम फिल्टर भू-संदर्भ होता. जर एखाद्या कविता किंवा गाण्याने झाडे, लँडस्केप किंवा धार्मिक प्रतिमांची स्तुती केली असेल परंतु विशिष्ट स्थानाशी जोडले जाऊ शकत नसेल तर त्यांनी ते वगळले. झाड कुठे आहे, कोणत्या मंदिराचे वर्णन केले जात आहे किंवा कथा कोणत्या ठिकाणी आहे हे त्यांना जाणून घेणे आवश्यक आहे. त्या अवकाशीय स्पष्टतेशिवाय मजकूर वगळण्यात आला.नेर्लेकर म्हणाले, “आम्ही फक्त तेच स्त्रोत राखून ठेवले आहेत जे पश्चिम महाराष्ट्रातील विशिष्ट ठिकाणांच्या पुराणकथा शोधून काढले आहेत, जेथे धार्मिक कथा आसपासच्या भूदृश्यांच्या तपशीलवार वर्णनासह गुंफलेल्या आहेत. हे सवाना सूचक आनुषंगिक नाहीत, ते धार्मिक संदर्भात विणलेले आहेत कारण ते पर्यावरणातील लोकांचा भाग आहेत. आम्ही जाणूनबुजून स्मृती, कल्पनाशक्ती किंवा कलात्मक अमूर्तता प्रतिबिंबित करू शकणारे स्त्रोत टाळले आणि त्याऐवजी एका विशिष्ट प्रदेशात स्पष्टपणे आधारलेल्या मजकुरावर लक्ष केंद्रित केले.“अशा कडक फिल्टरने मोठ्या प्रमाणात सामग्री काढून टाकली परंतु डेटावरील संशोधकांचा आत्मविश्वास देखील वाढवला. दुसरे उदाहरण सोलापूर जिल्ह्यातील चितळेनगर येथील एका मेंढपाळाने कथन केलेल्या ‘धनगरी ओवी’ (धनगर समाजाची कविता/गाणे) मधून येते, जिथे भगवान खंडोबा कोलविहिरे येथे मेंढ्या आणि मेंढ्यांच्या एका अशक्यप्राय कळपाची काळजी घेण्यास आणि त्यांना चारण्यास सांगितले जाते. संख्या पौराणिक असली तरी, सेटिंग नाही. मोठ्या प्रमाणात मेंढ्या चरण्यासाठी भरपूर चारा असलेली खुली गवताळ मैदाने आवश्यक असतात. वास्तविक स्थानांशी जोडलेल्या भक्तीगीतांमध्ये अशी दृश्ये ठेवून, संशोधन असे दर्शविते की चर आणि मोकळे लँडस्केप ही या प्रदेशांची दीर्घकालीन वैशिष्ट्ये होती, पर्यावरणाच्या हानीची चिन्हे नाहीत.संशोधकांच्या समोर आलेली सर्वात धक्कादायक वस्तुस्थिती म्हणजे गोष्टी कशा बदलत नाहीत. “आम्हाला सर्वात आश्चर्यकारक गोष्ट म्हणजे सातत्य. इतर वैज्ञानिक पुरावे पाहता आम्हाला खुल्या छत सापडण्याची अपेक्षा होती, परंतु किमान 750 वर्षांमध्ये लँडस्केप इतके सुसंगत राहण्याची आम्हाला अपेक्षा नव्हती. या ग्रंथांमध्ये वर्णन केलेल्या प्रबळ वृक्षांच्या प्रजाती अजूनही जवळपास आहेत आणि त्याच प्रमाणात,” नेर्लेकर म्हणाले.सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठातील मराठी विभागाचे सहाय्यक प्राध्यापक कुंडलिक पारधी म्हणाले की, मराठी तसेच इतर प्रादेशिक भाषांमधील लोकसाहित्य नेहमीच प्रतीकात्मक किंवा भक्तीने वाचले गेले आहे, परंतु हे संशोधन आपल्याला आठवण करून देते की हे ग्रंथ जिवंत भूदृश्यांवर आधारित आहेत.
✍🏻मुख्य संपादक – सुभाष कदम
